Ts 121/20

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 2 czerwca 2021 r. Pozycja 105 POSTANOWIENIE z dnia 9 marca 2021 r. Sygn. akt Ts 121/20 Trybunał Konstytucyjny w sk ładzie: Andrzej Zielonacki, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r., skargi konstytucyjnej spółki [ … ] z siedzibą w M . o zbadanie zgod ności : 1) art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. poz. 708, ze zm.) z art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej „ przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za niedokonanie zgłoszenia przez przewoźnika prze- wozu towaru przez terytorium RP, jak również przez to, że dopuszcza nało- żenie ww. kary pieniężnej bez względu na okoliczności te go czynu, przez co nie zapewnia gwarancji wynikających z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytu- cji ” , 2) art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towa- rów z art. 2 Konstytucji „ poprzez naruszenie zasad prawidłowej le gislacji po- przez stanowienie przepisów niejasnych i nie zapewniających podstawowych gwarancji materialnoprawnych i procesowych wynikających z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ” , p o s t a n a w i a: nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 sierpnia 2020 r. (data nadania), skarżąca – s półka [ … ] z siedzibą w M ., reprezentowana przez rad cę prawnego ustanowionego pełnomocn ikiem z wyboru, zarzuciła niezgodność: 1) art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogo- wego przewozu towarów (Dz. U. poz. 708, ze zm.; dalej: ustawa z 2017 r.) z art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji „ przez to, że przewiduje niepodle- gającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za niedokon anie zgłoszenia przez przewoźnika przewo zu towaru przez terytorium RP, jak równie ż przez to, że dopu szcza nało- żenie ww. kary pieniężnej bez względu na okoliczności tego czynu , przez co nie zapewnia gwarancji wynikających z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji ” ; OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 2 2) art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. z art. 2 Konstytucji „ poprzez naruszenie zasad prawi- dłowej le gislacji poprzez stanowienie przepisów niejasnych i nie zapewniających podstawo- wych gwarancji materialnoprawnych i procesowych wynikających z art. 42 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ” . 2. Skarga została wniesiona w związku z następującym st anem faktycznym: 2.1. W okolicach przejścia granicznego w K . funkcjonariusze Służby Cel no-Skar- bowej przeprowadzili 6 czerwca 2017 r. kontrolę zespołu pojazdów składającego się z ciągni- ka oraz naczepy ciężarowej, będącego w dysp ozycji ska rżącej, k ierowanego przez A.J. Kon- trolujący ustalili, że przedmiotem przewozu był olej silnikowy Shell Rimula R4 X 15W-40, w łącznej ilości 22 572 l w 108 beczkach, 21 647 kg, klasyfikowany do kodu CN 2710 18 81 90, a więc podlegający ustawie z 2017 r. W trakcie kontroli rozpoczętego na terytorium kraju przewozu kierowca nie okazał numeru referencyjnego zgłoszenia przewozu do rejestru, dokumentu zastępującego zgłoszenie a ni też dokumentu potwierdzająceg o przesuni ę cie mi ę dzymagazynowe. Natomiast w wyniku sprawdzenia rejestru zgłoszeń przewozów prowadzonego w systemie teleinformatycznym kontrolujący stwierdzili, że przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju nie dopełnił obowiązku przesłania do rejestr u zgło szenia i uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłosz enia. Następnego dnia, tj. 7 czerwca 2017 r., o godz. 9 12 zgłoszenie zostało prze- słane do rejestru. Na okoliczność przeprowadzonej 6 czerwca 2017 r. kontroli sporządzony został protokół . W dniu 22 grudnia 2017 r. do Naczelnika Urzędu Celno -Skarbowego w S. (dalej: or- gan pierwszej instancji) wpłynęło pismo skarżącej, w którym podniosła, że wykonywała transport z Republiki Federalnej Niemiec do Republiki Litewskiej, a przewóz miał odbyć się promem z Kilonii do K łajpedy – z pominięciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na potwierdzenie powyższego załączona została faktura zakupu biletu promowego, w treści któ- rej widnieją numery rejestracyjne skontrolowanego zespoł u pojazd ów, a także z a łączo ny zo- stał prz elew za tę fa kturę. Jak wyjaśniła skarżąca , kierowca – pomimo zarezerwowanego rejsu promem – s amowolnie podjął decyzję o realizowaniu przewozu p rzez terytorium Rzeczypo- spolitej Polskiej , co potwierdza załączon e oświa dczenie kierowcy z 14 grudnia 2017 r. W wypadku zaś nieuznania tego oświ adczenia sk arżąca wniosła o przesłuchanie kierowcy na okoliczność przebiegu przewozu i decyzji o rezygnacji z przejazdu drogą morską. Zdaniem skarżącej wykluczone jest po stawienie przew oźnikowi zarzutu nar uszenia art. 7 ust. 1 ustawy z 2017 r., al bowiem wynikający z tego przepisu obowiązek musi być poprzedzony zamiarem rozpoczęcia przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tymczasem braku takie- go zamiaru dowodzi zakupiony prz ez skarżącą bilet pr omowy. 2.2. Decyzj ą z 9 marca 201 8 r. (nr [ … ]) organ pierwszej instancji, na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.) w związku z art. 2 pkt 8, art. 3 pkt 2 lit. b, art. 7, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 26 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z 2017 r. , nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 20 000 zł , nie uznawszy wyja śnień skarżącej za wiarygodne i umożliwiające odstąpi enie w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. od na łożenia kary pieniężnej . 2.3. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej , Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. (dalej: organ odwoławczy), decyzją z 12 czerwca 2018 r. (nr [ … ]) , utrzymał w mocy decy zję organu pierwszej instancji, podzie liwszy jego argumentację prawną . OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 3 2.4. Wyrokiem z 28 lutego 2019 r. (sygn. akt [ … ] ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uchylił decyzje organu odwoł awczego oraz organu pierwszej instancji. Sąd ten uznał, że organy obu instancji dokon ały zawężonej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. , sprowadzającej się do rozumienia „ważnego interesu przewoźnika” tylko do sytuacji nadzwyczajnych, siły wyższej czy losowych zdarzeń (jak np. utrata możli w ości za- robkowania, utrata losowa m ajątku). Tak iego ograniczenia ustawa nie wprowadza, zatem or- gany, dokonując zawężonej interpretacji przesłanki z art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. w istocie naruszyły tę normę. Ważny interes przewoźnika to – zdaniem sądu – interes ważny dla niego, subiektywn y, który każ dorazowo nal eży ocenić z uwzględnieniem całokształtu materiału i odnieść do i ndywidualnego stanu faktycznego , co nie zostało uczynione w postępowaniu celno-skarbowym. 2.5. W wyniku skargi kasacyjnej organu odw oła wczego, wyrokiem z 22 stycznia 2020 r. (sygn. akt [ … ]), Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenie sądu pierwszej instancji oraz oddalił skargę skarżącej na decyzję tego organu. W ocenie tego Sądu i nstytucja odstąpienia od nałożenia kary pienię ż nej , o k tórej mo- wa w art. 2 2 ust. 3 ust awy z 2017 r., jest oparta na tzw. uznaniu administracyjnym. W tym przepisie ustawodawca posłużył się pojęciami niedookreślonymi : „ wa żny interes przewoźni- ka ” lub „ interes publiczny ”, jako materialnoprawnymi pr z esłank a mi, będ ą c ymi podstaw ą do o d stąpienia od nałożen ia kary pieniężnej. Użyty łącznik „ lub ” wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie j ednej z wyżej przywołanych dwóch dyrek- tyw wyboru, mianowicie ważnego interesu prz e woźnik a lub int eresu public z nego, przy czym w każdej sprawie organ powinien wziąć pod uwagę i rozważyć obie te przesłanki . W brew stanowisku s ądu pierwszej instancji organy celno - skarbowe dokonały prawidłowej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. w zakr e sie uż y tych w t ym przepisie klauz u l generalnyc h oraz prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawnej wynikającej z tego przepisu (p rzy czym zgromadzony w sprawie przez organy materiał dowodowy był kom plet- ny i wystarczający dla zastoso w ania n o rm prawa materialneg o ) . 3. Zdaniem ska rżące j: – art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2017 r. „narusza zawartą w art. 42 ust. 1 Konstytucji gwarancję ponoszenia wyłącznie osobistej odpowiedzialności za popełnienie czynu zabronio- nego, w ten sposób , że ww. regulacja rozci ąga odpowied zialno ść na przewoź nika, w rozu- mieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT [ustawy z 2017 r.], za czyny popełnione przez osoby trzecie, dokonane bez wiedzy i zgody oraz wbrew woli przewo źnika i nie zawiera żadnych okoliczno- ści zwalniających w razie stwierdzenia naruszenia ob owiązku wynikającego z art. 7 ust. 1 ustawy SENT [ustawy z 2017 r.] ” ; – art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. „ narusza , wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji, prawo skarżącego [skarżącej] do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sąd (a dministracyjny), a to p oprzez nałożenie na niego absolutnej odpowie- dzialności za działania os ób trzecich i brak wskazania okoliczności zwalniający ch od tej od- powiedzialności , wzg lędnie okoliczności łagodzących , przez co organ y stosujące prawo i sprawujące wymiar sprawiedliwości zmuszone są wydawać orzeczenia niesprawiedliwe, a to wobec uznawania, na gruncie zaskarżonych przepisów, dowodów niewinności, za zbędn e dla rozstrzygnięcia s prawy ” . 4. Z arządze niem Prezesa Trybuna ł u Konstytucyjnego z 11 września 2020 r. (doręcz o- nym pe łnomo cnikowi sk arżące j 17 września 2020 r.) skarżąc a – na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i tryb ie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) – zo stał a wezwana do u sunięcia brak u formal- OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 4 nego skargi konstytucyjnej przez nadesłanie jednego odpisu złożonej skargi wraz z załączni- kami. W pi śmie procesowym, wniesionym d o T rybunału 1 7 września 2020 r. (data nadania), pełnomocnik sk arżą cej wykon ał powyższe z arząd zenie. Trybu nał Konstytucyjny zważył, co następu je: 1. Zgodni e z art. 61 ust. 1 us ta wy z dnia 30 listopada 2016 r . o organizacji i tryb ie po- stępowania przed Trybuna łem K onstytu cyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u. o. t.p. T K) skar g a konstytucy j na po d l ega wstę pne mu rozpoznaniu na posie dzeniu niejaw nym, podczas k tórego Trybunał ba da, c zy odpowiada ona określonym p rz ez prawo wymogom. 2 . Przedmiotem kontro li w nini ejsz ej s pra wie uczyniono art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. poz. 708, ze zm.; dalej: ustawa z 2017 r.). Na podstawie art. 1 pkt 1 w związku z art. 21 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1039) od 14 czerwca 2018 r. tytu ł ustawy z 2017 r. brzmi: „ o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów ” . Obecnie obowiązuje tekst jed- nolity ustawy z 2017 r. w brzmieniu wynika jącym z obwi eszczen ia Marszałka Sejmu Rzeczy- pospolitej Polskiej z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. poz. 859). W dacie wydania wobec ska rżącej decyz ji przez Naczelnika Urzędu Cel no-Skarbo- wego w S. z askarż one przepisy ustawy z 2017 r. miał y następujące brzmienie : – art. 22 ust. 1 pkt 1: „ 1. W przypadku: 1) niedokonania zgłoszeni a przez przewo źnika, ( …) – na prze woźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000 zł” . – art. 22 ust. 3: „ W przypadkach uzasa dnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem pu- blicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pie- niężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uw zględnieniem art. 26 ust. 3 ” . Jako wzorce kontroli skarżąc a pow ołała : – art. 42 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji odnośnie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2017 r.; – art. 2 Konstytucji odnośn ie do art. 22 ust. 3 ustawy z 2017 r. 3 . Trybunał stwierd za , że a na li zowan a ska rg a k onstytucy jna kwalifikuje się do rozpo- zna nia m er y tor ycznego, albowiem została sporządzona w imieniu skarżące j przez radcę prawnego (art. 4 4 ust. 1 u.o.t .p. TK) , zaś s karżąc a : – wyczer p a ł a pr zysł uguj ącą jej drogę prawną ( art . 77 us t. 1 u.o.t.p . TK) , poniew a ż w y- rok Na czelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2020 r. (sygn. akt [ … ]) j est pra wo- moc n y i nie przysługu ją od niego żadne z w y kłe ś ro dk i z askarż e n ia ; – prawid łowo określił a zaskar żone przepisy jako przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK); – wskazał a, które konstytucy jne prawa i wolności i w ja ki sposób – jej zdaniem – zo- stały naruszone przez zaskarżon e przepisy (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK); OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 5 – przedstawi ł a uzasadnienie sfo rmułowanych przez nią zarzutów w przedmiocie nie- konsty tucyjności zaskarżonych przepisów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK). 3.1. W ocenie T rybunału w niniejszej sprawie został też dochowany termin do wnie- sienia skargi konstytucyjnej. 3.1.1. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna m oże być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu trzech miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocneg o wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego r ozstrzygnięcia. Na mocy art. 1 pkt 14 w związku z art. 101 in principio ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegani em, prze- ciwdziałaniem i zwal czaniem COVID-19, innych chorób za kaźnych oraz wywołany ch nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.), z dniem 31 marca 2020 r., do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związa- nych z zapobieganiem, przeciwdziałan iem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaź- nych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysow ych (Dz. U. poz. 374, ze zm.; dalej: ustawa marcowa) dodano art. 15zzs, którego ustępy 1 i 2 miały następujące brzmienie: „ 1. W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu ep idemii ogłoszonego z po- wodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w: 1 ) postę po w aniach sądowych, w tym sądowoadministracy jnych, 2) postępowaniach egzekucyjnych, 3) postępowaniach karnych, 4) postępowaniach karnych skarbowych , 5) postępowa niach w sprawach o wykroczenia, 6) postęp owaniach administracyjnych, 7) postępowani ach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, 8) kontrolach celno-skarbowych, 9) postępowaniach w sprawac h, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 li- stopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284), 10) innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw – nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawiesz eniu na ten ok res . 2 . Wstrz ymanie rozp oczęcia i zawiesz enie biegu terminów, o których m owa w ust. 1 , n ie dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4 i 5, terminów w sprawach wyboru lub powołania organów, których kaden cje są określo ne w Konstytu cji Rz e czyp ospolite j Polskie j, terminów wyborów do organów j ednos tek sam or z ą- d u terytorialnego oraz terminów w sprawach wniosków i pytań prawnych do Trybunału Kon- stytucyjneg o ” . Stan zag ro żenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS - CoV - 2 został o głosz o ny 1 4 marca 2020 r. w § 1 rozporządzenia Mini stra Zdr owia z dnia 13 ma rca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epide- micznego (Dz. U. poz. 433, ze zm. ; dalej: rozporządzenie z 1 3 marca 2020 r. ). Stan ten zosta ł odwołany 20 marca 20 20 r. przez § 1 rozporządzenia M inist ra Zdro wi a z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epide- micznego (Dz. U. poz. 490) w związku z ogłoszenie m tego s amego dnia stanu ep idemii w § 1 rozpor ządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w s pr a wi e ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 ; dalej : rozporządzenie z 20 marca 2020 r. ). OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 6 A rt ykuł 15zzs ustaw y mar cowej został u chylony 16 ma ja 202 0 r. przez ar t . 46 pkt 20 w związku z art . 76 in princ ipio ustawy z d ni a 14 maja 2020 r. o zmianie niek t órych ustaw w za kresie działań os łonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS - CoV - 2 (Dz. U. poz. 875, ze zm .; dalej: usta wa majowa). Z god nie zaś z art . 6 8 ust. 7 ustaw y majowej t erminy w postępo wania ch, o k tó r yc h mowa w art. 15zzs ustawy marcowej , których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie siedmiu dni od dnia wejś cia w życie us taw y majowej. Z kol e i w myśl sto sowan ych w postępowaniu przed Trybunałem odpowied nio na za- s adzie art . 36 u.o.t.p .TK w związku z art . 165 § 1 ustawy z dnia 17 listop ada 1 964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm .; dalej : k.p. c.) pr zepisów usta w y z dnia 23 k wietnia 1 964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 20 20 r. po z . 17 40 ; dalej: k.c.) : – j eżeli termin jest oznaczony w miesiącach lub latach, a ciągłość terminu nie jest wy - magana, miesiąc liczy się za dni trzydzieści, a rok za dni tr zysta sześ ćdz iesiąt pię ć ( art . 1 14) ; – j eżeli początkiem terminu oznaczo nego w d n iac h jes t pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpił o ( art . 111 § 1) ; – je żeli koniec terminu do w ykonania czynności prz ypada na d zie ń uzna n y ustawowo z a wolny o d pracy lub na sobotę, termin up ływa na s t ępn eg o d nia, któ ry nie jest dniem wol- nym od pracy ani sobot ą ( art . 115) . 3.1.2. Odnosząc powyższe regulacje do niniejszej spraw y , Trybunał stwierd za , że: – ter m in do wniesien ia analizo wa nej ska r gi konstytu cyjnej pow inien być obli czany na zasadzie art . 11 4 , ar t . 1 1 1 § 1 i art . 115 k.c. w związku z art . 165 § 1 k.p.c. w związku z art . 36 i art . 77 ust. 1 u.o.t.p.TK w związku z art . 15zzs ust. 1 pkt 10 w związku z a rt . 15zzs ust. 2 in fine a contra r io ustawy m arcowej w związku z art . 4 6 pkt 20 w związ ku z ar t . 76 i n p rincipio i art . 68 ust. 7 ustawy majowej i wynosi dziewięćdziesiąt dni; – 10 marca 2020 r. (czyli następneg o dnia po doręczen iu pełnomo cnikowi skarżące j odpisu wyroku Naczelnego Sądu Ad m inistracyj n ego ) roz po czął bieg dzi ewięćdziesięcio- dnio wy term in do w nie sienia skargi konstytucyjnej ; – 14 marca 2020 r. bieg terminu uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 10 w związ ku z art. 15zzs ust. 2 in fine a contrario ustawy marcowej w związku z § 1 rozporz ądzenia z 13 marca 2020 r. oraz § 1 roz porzą dzenia z 20 marca 2020 r., czyli po upł ywie czterech dni; – 22 maja 2020 r. bieg terminu został wznowiony na mocy a rt . 68 ust. 7 ustawy ma jo- wej i powinien u p ły nąć osiemdzi esiąt sześ ć dni póź n iej, czyli w sobotę 1 5 sier pnia 2020 r. ; – na mocy ar t . 115 k.c. w zwi ązku z art . 165 § 1 k.p.c. w związku z art . 36 u.o.t.p.TK ostatnim mo ż liwym dniem do wniesienia skargi był poniedziałek 17 sierpnia 2020 r. (ponie- waż k o niec terminu do dokonania tej cz y nności prz y p adał w sob otę , która poprzedzała nie- dziel ę, b ędą cą dn ie m u sta wowo wolny m od prac y ). 3.2. Trybunał stwierdza, że a nalizowana skarga nie jest obarczona nieusuwalnymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, a sformu łowane w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadn e w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. Problem przedstaw iony przez skarżącą dotyczy kwestii niemożności m iarkowania administracyjnej kary pieniężnej, zasad ponoszenia odpowiedzia lności przez przewo ź nika w trybie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2017 r. oraz niejednoznacznej tr eści art. 22 ust. 3 tej ustawy, który umo ż liwia odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika . W kontekście : a) wyroku TK z 15 marca 201 3 r., sygn. P 26/11 (OTK ZU nr 7/ A / 2013, poz. 9 9), w któr ym orzeczono, że a rt. 79c ust. 3 ustaw y z d ni a 2 7 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 , z e zm. ) , w brzmieniu obowiązującym od 12 marc a 2010 r. do 19 lipca 2011 r., przez to, że przewiduje niepodlegają cą mia r kowaniu karę pieniężną w wyso- OTK ZU B/2021 Ts 121/20 poz. 105 7 kości 10 000 zł za niete rminowe prze ka zan ie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji , b) wyroku TK z 22 maja 2019 r., sygn. SK 22/16 (OTK ZU A/2019, poz. 48), w któ- rym stwierdzono m.i n., że „ [k]ontroli zgodnośc i z Ko nstytucją wszczętej skargą konstytucyj- n ą, w konkretnej spraw ie, rozstrzygniętej k onkretnym orzeczeniem, podlega, z natury skargi konstytucyjnej, przepis w rozumieniu przedstawionym w ostatecznym orzec zeniu” – n ależy przyjąć analizowan ą skargę do rozpoz nania merytorycznego . W z wiązku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowiono jak w sentencji .