Ts 128/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 marca 2020 r. Pozycja 87 POSTANOWIENIE z dnia 17 grudnia 2019 r. Sygn. akt Ts 128/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski  przewodniczący i sprawozdawca Andrzej Zielonacki Mariusz Muszyński , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 17 października 2018 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej MKS Spółka z o.o. , p o s t a n a w i a: 1) uwzględnić zażaleni e w zakresie badania zgodności art. 123 § 2 oraz art. 398 23 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.) z art. 10 ust. 2, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 32 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w związku z art. 2, art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ; 2) nie uwz ględnić zażaleni a w pozostałym zakresi e. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 czerwca 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej MKS Spółka z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność : 1) art. 117 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego ( ówcześnie Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji Rze- czypospolitej Polskiej, 2) art. 118 § 5 , art. 123 § 2 oraz art. 398 23 § 2 zdanie drugie k.p.c. z art. 10 ust. 2, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 32 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w związku z art. 2, art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. OTK ZU B/2020 Ts 128/17 poz. 87 2 Postanowieniem z 17 października 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stwierdziwszy , że pełnomocnik skarżącej nie był nale- życie umocowany do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, zaś część zaskarżonych przepisów nie był a podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia . W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o nadanie skardze dalszego biegu. Jej zdaniem pełnomocnictwo do „ reprezentowania w postępowaniu” obejmuje umocowanie do przygotowania , sporządzeni a i złożeni a pisma procesowego oraz pro- wadzenia samej sprawy, a wynika to z art. 88 i art. 91 k.p.c. stanowiących , że pełnomo - cnictwo procesowe z mocy prawa obejmuje umocowanie do podjęcia wszelkich czynności procesowych w sprawie. W przypadku skargi konstytucyjnej jest to przygotowanie, sporządzenie i wniesienie skargi konstytucyjnej. Skarżąca podniosła również, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej z 16 listopada 2017 r. było nieprecyzyjne, ponieważ „ nie wskazywało, że Trybunał, wbrew powszechnie przyjętym zasadom interpretuje zakres gramatyczny treści pełnomocnictw a ” , a strona nie m iała obowiązku domyślać się, co należy rozumieć pod pojęciem „pełnomocnictwo szczególne” , określonym w wezwaniu . Odnosząc się do drugiej z p odstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu (okoliczności, że część zakwestionowanych przepisów nie był a podstawą prawną ostatecznego rozstrzygnięcia ) , skarżąca podniosła , obszernie cytując orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego, że „skargę konstytucyjną wnosi się »w spra- wie«, a nie »na orzeczenie«” . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK), skarżące j przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konsty- tucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażal enie na posiedzeniu niejawnym, bada jąc w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa- nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest, w zakresie wskazanym w punkcie 1 sentencji niniejszego postanowienia, nie prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu częściowo zasługują na uwzględnienie. 3. Skarżąca, odnosząc się do odmowy nadania skardze dalszego biegu ze względu na to , że zaskarżone przepisy nie były podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia, ograniczył a się do przytoczenia licznych orzeczeń Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego , nie ustosunkowując się jednak w żaden sposób do argumentacji zawartej w kwestionowanym zażaleniem postanowieniu. Trybunał stwierdza więc, że skarżąc a nie przedstawił a żadnej ar- gumentacji podważającej poczynione w nim ustalenia i dlatego zażalenie w tym zakresie pod- lega oddaleniu. 4. Z kolei za zasadne należy uznać przedstawione w zażaleniu argumenty skarżącej dotyczące należytego umocowania jej pełnomocnika. S karżąc a słusznie wskazuje, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, że pełnomocnictwo do „reprezentowania…” uprawnia do przygotowania, sporządzeni a i wnie- sienia środka procesowego (skargi konstytucyjnej). Stosownie do art. 91 ustawy z dnia OTK ZU B/2020 Ts 128/17 poz. 87 3 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) p ełnomocnictwo procesowe (ogólne i szczególne) ex lege obejmuje umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych . J ednocześnie Sąd Najwyższy odnosząc , się do pełnomocnictwa do wniesienia skargi kasacyjnej w postępowaniu cywilnym stwierdził, że „nie ma podstaw prawnych do żądania by pełnomocnictwo do wniesienia skargi składało się z dwóch elementów: umocowania do wniesienia skargi i osobno do udziału w postępowaniu wywołanym jej wniesieniem. Jest to nieuzasadniony prawnie nadmierny formalizm i rygoryzm interpret acyjny wymogów dotyczących treści pełnomocnictwa do wniesienia skargi” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2014 r., sygn. akt IV CZ 65/14, Lex nr 1539480 ). Teza ta ma również zastosowanie do pełnomocnictwa do wniesienia skargi konstytucyjnej. Oznacza to, że Trybunał błędnie uznał, iż przedstawione przez skarżącą pełnomocnic- two nie jest pełnomocnictwem szczególnym o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 44 u.o.t.p. TK. 5. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny uwzględnił zażalenie w zakre- sie badania zgodności art. 123 § 2 oraz art. 398 23 § 2 zdanie drugie k.p.c. z art. 10 ust. 2, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 32 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w związku z art. 2, art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji , oddalając zaża- lenie w pozostałym zakresie .