Ts 164/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 26 lutego 2021 r. Pozycja 51 POSTANOWIENIE z dnia 1 grudnia 2020 r. Sygn. akt Ts 164/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Jakub Stelina, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 16 lipca 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 listopada 2019 r. (data nadania) Sp. z o.o. (dalej: skarżąca ), reprezentowana przez radcę prawnego usta - nowionego pełnomocnik iem z wyboru, wystąpił a o uznanie art. 118 § 5 oraz art. 117 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1575; dalej: k.p.c.) za niezgodne z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w z wiązku z art. 79 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, a rt. 79 ust. 1 i art. 79 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji . Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 stycznia 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi . Skarżąca została wezwana, m.in. do sprecyzowani a i uzasadnieni a , w jaki sposób art. 118 § 5 i art. 117 3 k.p.c. naruszają wymie nione w skardze konstytucyjnej wolności lub prawa skarżącej. Pismem z 25 stycznia 2020 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej ustosunkował się do powyższego wezwania. Postanowieniem z 16 lipca 2020 r., doręczonym skarżącej 27 lipca 2020 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Stwierdził w nim, że zakwestionowane w skardze przepisy nie były podstawą wydania ostatecznego rozstrzygnię- cia. 31 lipca 2020 r. (data n adania) skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie , w którym wnio sł a o jego uchylenie i nadanie skardze dalszego biegu. Zdaniem skarżącej „wbrew przepisom postanowienia, zaskarżone przepisy były podstawą rozstrzygnięcia. OTK ZU B/2021 Ts 164/19 poz. 51 2 Z przepisów tych bowiem wywiódł w swym poprzednim postępowaniu Trybunał iż nie wy- dano w sprawie ostatecznego orzeczenia organu s[ą]dowego. Strona skarżąca właśnie ten fakt uczyniła podstawą niniejszej skargi podnosząc zarzut iż istnienie takiego postępowania nie poddające go się kontroli sądowej, a więc nie podlegającego w konsekwencji kontroli konsty- tucyjnej – jest naruszeniem zasady iż każda sprawa podlega kontroli sądowej, a każdy przepis decydujący o prawach strony podlega kontroli konstytucyjnej. (…) w poprzednim postę po- waniu orzekając w sprawie skargi Trybunał użył zaskarżonych przepisów albowiem z nich wywiódł w/w fakt braku orzeczenia i przyczyn takiego stanu rzeczy” (s. 4 zażalenia). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z d nia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania ska rdze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada p rze- de wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest – zda- niem Trybunału ‒ prawidłowe. Formułując zarzuty p rzedstawione w zażaleniu , skarżąca nie zd ołał a skutecznie podważyć podstawy odmowy , tj. zakwestionowanie przepisów niebędą- cych podstawą wydania ostatecznego rozstrzygnięcia. Trybunał w niniejszym składzie podziela argumentację zawartą w zaskarżonym posta- nowieniu. W arunkiem dopuszczalności skargi jest bowiem zakwestionowanie w niej przepi- su, który stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia. Jak wyjaśniono w wyroku pełnego składu Trybunału z 24 października 2007 r. (sygn. SK 7/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz . 108): „skarżący nie może (…) w drodze skargi kwestionować konstytucyjności aktów normatyw- nych niestanowiących podstawy dotyczącego go indywidualnego rozstrzygnięcia”. Powyższy wymóg ma swoje źródło w same j Konstytucji. Zgodnie bowiem z brzmie- niem art. 79 ust. 1 Konstytucji , skargę można wnieść „w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji pu- blicznej orzekł ostatecznie […] o wolnościach lub prawach albo o […] obowiązkach określo- nyc h w Konstytucji”. Formalnym dopełnieniem tego wymagania jest treść art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, który stanowi, że skarga konstytucyjna zawiera określenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ a dmini- stracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji, i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdze nia nie- zgodności z Konstytucją (por. postanowienie TK z 18 lipca 2019 r., sygn. Ts 12/19, OTK ZU B/2019, poz. 180 i wskazane w nim orzecznictwo). Z akt rozpatrywanej sprawy nie wynika, by którykolwiek z kwestionowanych przepi- sów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kod eks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1575) stanowił podstawę wydania – wska- zanego jako ostateczne rozstrzygnięcie – postanowienia TK z 9 października 2019 r. (sygn. Ts 64/18). Nie uprawdopodobniła tego również skarżąca. Nie wskazał a przy tym innego orze- czenia wydanego na podstawie regulacji, z którą łączy zarzut naruszenia powołanych w skar- dze p raw i wolności konstytucyjnych. Jak to już podkreślano w zaskarżonym postanowieniu, orzeczenie TK z 9 października 2019 r. wydane zostało w oparciu o przepisy u.o.t.p.T K. Jego treścią było nieuwzględnienie zażalenia skarżącej na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 10 lipca 2019 r. (sygn. OTK ZU B/2021 Ts 164/19 poz. 51 3 Ts 64/18) o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, nie zaś wskazane w petitum skargi konstytucyjnej przepisy doty czące pełnomocnictwa z urzędu. Trybunał Konstytucyjny w zakwestionowanym postanowieni u zasadnie zatem stwier- dził, że analizowana skarga nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. W związku z tym, na pod- stawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, prawidłowo odmówił nadania jej dalszego biegu. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Ko nstytucyjny postanowi ł jak w sentencji.