Ts 240/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 4 sierpnia 2017 r. Pozycja 151 POSTANOWIENIE z dnia 6 czerwca 2017 r. Sygn. akt Ts 240/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.U. w sprawie zgodności: art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzo- wym (Dz. U. z 2017 r. poz. 43) z art. 2, art. 64 i art. 91 ust. 2 Konstytucji Rze- czypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej w niesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 listopada 2016 r. A.U. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 43; dalej: ustawa o po- datku akcyzowym) z art. 2, art. 64 i art. 91 ust. 2 Konstytucji. Skarżący zarzuca , że art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym w zakresie, w jakim dopuszcza nakładanie „podat- ku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu używanego” , a art. 100 ust. 4 tej ustawy w zakresie, „w jakim pozwala na szeroką wykładnię, czym jest samochód osobo- wy”, naruszają standard konstytucyjny. Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego trzech różnych samochodów osobowych. W od- niesieniu do każdego z tych pojazdów organy celne określiły skarżącemu zobowiązania po- datkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tych samochodów (decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w P . z: 23 kwietnia 2013 r.; 5 listopada 2013 r.; 17 mar- ca 2014 r.). Organ celny II instancji, tj. Dyrektor Izby Celnej w P., utrzymał w mocy roz- strzygnięcia pierwszoinstancyjne decyzjami wydanymi odpowiednio: 2 sierpnia 2013 r.; 5 maja 2014 r. i 3 czerwca 2014 r. Każda z decyzji organu odw o ławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. Sąd ten oddalił wszystkie skargi wyrokami z: marca 2014 r.; listopada 2014 r.; grudnia 2014 r. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne od orzeczeń sądu administr acyjnego I instancji – wyrokami z kwiet- nia 2016 r. OTK ZU B/2017 Ts 240/16 poz. 151 2 Skarżący kwestionuje art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, gdyż w jego przekonaniu prowadzą do powstania „pułapki prawnej” dla osoby nabywającej w ramach Unii Europejskiej samochód osobowy. Polega ona na tym, że dwa podmioty tj. rze- czoznaw ca motoryzacyjny (działający na podstawie uprawnień nadanych przez państwo) oraz starosta (dokonujący rejestracji pojazdów mechanicznych) mogą sformułować odmienne oce- ny tego samego stanu faktycznego i raz nabyty samochód traktować jako samochód ciężaro- wy, by później wyrazić ocenę odmienną i uznać ten sam pojazd za samochód osobowy. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności lub praw. Musi ona spełniać przesłanki jej dopuszczalności, które zostały określone w art. 79 ust. 1 Konstyt u- cji, a doprecyzowane w ustawie z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowa- nia przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej : ustawa o TK). Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna może zostać wniesiona do Trybunału Kon- stytucyjnego dopiero po wyczerpaniu drogi prawnej , w terminie trzech miesięcy od doręcze- nia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego roz- strzygnięcia. Przepis ten stanowi powtórzenie treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, 643, ze zm.), co uzasadnia zastosowa- nie wypracowanych w dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zasad liczenia terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. Dla ustalenia początku biegu wskazanego terminu podstawowe znaczenie ma wy- pełnienie przez skarżącego obowiązku uzyskania „prawomocnego orzeczenia” w ramach przysługującej mu drogi prawnej, której wyczerpanie jest konieczne. Z analizy orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie wynika, że do wyczerpania drogi prawnej docho- dzi w chwili uzyskania przez skarżącego prawomocnego orzecze nia w wyniku skorzystania z przy sługujących mu zw yczaj nych środków odwoławczych (zob. postanowienia TK z: 25 lipca 2006 r., Ts 143/06, OTK ZU nr 1/B/2007, poz. 55; 13 lutego 2007 r., Ts 162/06, OTK ZU nr 1/B/2008, poz. 15; 15 lutego 2007 r. i 16 maja 2007 r., Ts 144/06, OTK ZU nr 3/B/2007, poz. 129 i 130; 4 października 2007 r., Ts 47/07, OTK ZU nr 2/B/2008, poz. 67; 27 listopada 2007 r., Ts 107/07, OTK ZU nr 1/B/2008, poz. 39 oraz Ts 284/06, OTK ZU nr 2/B/2008, poz. 60). Trybunał Konstytucyjny ustalił, że wyczerpanie drogi prawnej w sprawie skarżącego nastąpiło wraz z wydaniem wyroków przez Naczelny Sąd Administracyjny z kwietnia 2016 r. Z akt sądowych wynika, że orzeczenia te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego 18 lipca 2016 r. Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi konstytucy jnej upłynął więc 18 października 2016 r. Z kolei w oparciu o dokumentację operatora pocztowego Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarżący wystąpił ze skargą konstytucyjną do Trybunału 22 listopada 2016 r., a zatem z 34-dniowym przekroczeniem terminu określonego w art. 77 ust. 1 ustawy o TK. Skoro skargę konstytucyjną złożono po upływie ustawowego terminu , to Trybunał Konstytucyjny nie mógł jej merytorycznie rozpoznać i dlatego postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 us tawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia za- żalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.