Ts 54/20

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 27 maja 2021 r. Pozycja 94 POSTANOWIENIE z dnia 28 kwietnia 202 1 r. Sygn. akt Ts 54 / 20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jakub Stelina – przewodniczący Andrzej Zielonacki – sprawozdawca Krystyna Pawłowicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażaleni a na postan owienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 2 5 sierpnia 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M . J . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. U Z A S A D N I E N I E W skardze kons tytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 marca 2020 r. (data nadania) M . J . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnik a z wyboru , wystąpił o zbadanie zgodności : a ) art. 394 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. − Kodeks postępo wania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm. ; dalej: k.p.c. ) alternatywnie art. 394 3 § 2 pkt 2 k.p.c. z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1, art. 2 Konstytucji, b) art. 9 us t. 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy − Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469 ; dalej: ustawa zmieniająca k.p.c. ) z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 2 Konstytucji. 2. Postanowi eniem z 2 5 sierpnia 2020 r. , doręczonym skarżącemu 2 września 2020 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszeg o biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadniając odmowę nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu Trybunał wy- jaśnił, że : po pierwsze, pism o Sądu Okręgowego w K . z 2 marca 2020 r., w którym pouczono skarżącego , że nie przysługuje mu zażalenie na po stanowienie Sądu Okręgowego w K. z 26 lutego 2020 r. (sygn. akt [ … ] ; dalej: postanowienie S ądu Okręgowego w K. ), jak również poinformowa no , iż postanowienie to nie podlega uzasadnieniu ani z urzędu, ani na OTK ZU B/202 1 Ts 54/20 poz. 94 2 wniosek , nie może być uz nane za ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Kon- stytucji , po drugie, ani art. 394 3 k.p.c., ani art. 9 ust. 2 ustawy zmie niającej k.p.c. nie były podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego w K . z 20 lutego 2020 r. (sygn. akt [ … ] ; dalej: postanowienie Sądu Okręgowego w K . ), jak również, że art. 394 3 k.p.c. nie był podsta- wą wydania postanowienia Sądu Okr ęgowego w K. , po trzecie, zarzut niekonstytucyjności art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej k.p.c. jest oczywiście bezzasadny. Trybunał wskazał, że postanowienie Sądu Okręgowego w K. z 26 listopada 2019 r. (sygn. akt [ … ] ) nie podlegało uzasadnieniu również przed wejściem w życie ustawy zmieniając ej k.p.c. 3. W zażaleniu z 7 września 2020 r. (data na dania) skarżący wniósł o nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. P rzedstawił on argumentację, która – jego zdaniem – podważa zasadn ość poglądu Sądu Okręgowe go w K. o braku konieczności uzasadnienia orzeczenia kończące go postępo- wanie wpadkow e. Powtarzając argumentację przedstawioną w skardze konstytucyjnej , dotyczącą niekon- stytucyjności art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej k.p.c. , zarzucił wadliwość uznania przez Try- bunał , że przepis ten nie został użyty w toku sprawy z jego udziałem. O dnoszą c się z kolei do zakwestionowanego art. 394 3 k.p.c. skarżący po d niósł, że wy- danie orzeczenia, np. postanowienia o odrzuceniu środka zaskar żenia , zastąpiono pism em informacyjn ym, które pozornie nie ma skutków procesowych . Zdaniem skarżącego przez po- jęcie „orzekł” użyte w art. 79 ust. 1 Konstytucji należy rozumieć również podjęcie takiej czynności faktycznej , która rzeczywiście orzeka o wolno ściach lub prawach albo obowiąz- kach określonych w Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgod nie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 201 9 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyj nej dalszego biegu. Tryb unał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pk t 3 lit. c w zwią zku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał stwierdza, że zas karżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sfor- mułowane w zażaleniu nie dają podstaw do nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. 2. 1. Skarżący zarzucił, że w zaskarżonym przez niego postanowieniu błędnie uznano, że ani art. 394 3 ustawy z dnia 1 7 listopada 1964 r. − Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.; dalej: k.p.c.) , ani art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie usta wy − Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469; dalej: ustawa zmieniająca k.p.c.) nie były „użyte” w toku sprawy z jego udziałem. Trybunał , odnosząc się do powyższego zarzutu zauważa, że w zakwestionowanym po- stanowieniu s twierdzono, iż przedmiotowe przepisy nie były podstawą wydania wyłącznie postanowienia Są du Okręgowego w K . z 20 lutego 2020 r. (sygn. akt [ … ] ; dalej: postanowie- nie Sądu Okręgowego w K . ) , natomiast jeden z nich , tj. art. 394 3 k.p.c. nie był podstawą wy- OTK ZU B/202 1 Ts 54/20 poz. 94 3 dania postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 26 lutego 2020 r. (sygn . akt [ … ] ; dalej: posta- nowienie Sądu Okręgowego w K. ) . W pierwszym postanowieniu odrzucono skargę na przewlekłość postępowania toczą- cego się przed Są dem Rejonowym w K . (sygn. akt [ … ] ). Trybunał słu sznie zauważył , że pod- stawą jego wydania był art. 373 w związku z 397 § 3 k.p.c. w związku z art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygot owawczym prowadzonym lub nadzorowa- nym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75, ze zm.) . Sąd Okręgowy w K . nie orzekał o zasadności wniesionego przez skarżącego zażalenia, lecz w przedmiocie skarg i na przewlekłość postępowania. Nie orzekał również w przedmiocie uzasadnienia któregokolwiek z postanowień wydanych w toku postę- powania przed Sądem Rejonowym w K . Zasadnie zatem uznano, że ani art. 394 3 k.p.c., ani art. 9 us t. 2 ustawy zmieniającej k.p.c. nie były podstawą jego wydania. W drugim postanowieniu skarżącemu odmówiono sporządzenia uzasadnienia posta- nowienia Sądu Okręgowego w K. z 26 listopada 2019 r. (sygn. akt jw.) w przedmiocie od- mowy sporządzenia uzasa dnienia postanowienia z 22 marca 2019 r. (sygn. akt jw.). S ąd ten nie rozstrzygał o zażaleniu skarżącego, a tym samym Trybunał słusznie uznał, że art. 394 3 k.p.c. nie był podstawą jego wydania. 2. 2 . Skarżący wskazał również, że pismo Sądu Okręgowego w K. z 2 marca 2020 r., w którym pouczono go, że nie przysługuje mu zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w K. , jak również poinformowano, iż postanowi enie to nie podlega uzasadnieniu ani z urzę- du, ani na wniosek – wbrew poglądowi wyrażonem u w zakwestionowanym postanowieniu – jest os tatecznym rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał stwierdza, że powyższy zarzut jest bezzasadny. W ocenie Trybunału nie spo- sób zakwalifikować wskazanego pisma informacyjnego do rozstrzy gnięć zawierających nor- my o charakterze indywidualnym i konkretnym, które dotyczą konstytucyjnych wolności oraz praw skarżącego. W tym stanie rzeczy Trybunał Konsty tucyjny postanowił jak w sentencji.