Ts 63/20

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 sierpnia 2021 r. Pozycja 12 1 POSTANOWIENIE z dnia 18 maja 202 1 r. Sygn. akt Ts 63/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Stanisław Piotrowicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie T rybunału Ko nstytu- cyjneg o z 1 8 listopada 20 20 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J. , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie . U Z ASADNIENI E 1. W skardze konstytucyjnej , wniesione j do Trybunału Konstytucyjnego 3 kwietnia 20 20 r. (data nadania) , M . J. (dalej: skarżąc y ) , reprezentowan y przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności art. 118 § 5 i 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ; dalej: k.p.c. ) z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Zdaniem skarżącego art. 118 § 5 i 6 k.p.c. narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ na jego podstawie o zasadności ewentualnej skargi konstytucyjnej ,,orzeka osoba nie mająca statusu właściwego Sądu, a nawet nie mająca statusu jakiegokolwiek niezawisłego i bez - stronnego Sądu”. Skarżący twierdzi, że postępowanie oparte na zakwestionowanych przepisach nie koń czy się ,,żadnym orzeczeniem wskazanym w art. 79 ust. 1 Konstytucji”. Uważa on, że istnienie takiej procedury ,,narusza istotę prawa do sądu w każdej «sprawie» oraz prawo do złożenia skargi konstytucyjnej”, jak również prawo do jej merytorycznej oceny we w łaściwym ,,postępowaniu przed Sądem I i II instancji” . 2. Po stanow ieniem z 1 8 listopada 20 20 r. ( dorę czo n ym pełnomocnikowi skarżące go 2 6 listopada 20 20 r. ) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalsz ego biegu skard ze kon- stytucyjnej wskazując , że skarżący nie usunął braków skargi konstytucyjnej w zakresie , OTK ZU B/202 1 Ts 63/20 poz. 12 1 2 w jakim został wezwany do wskazania ostatecznego orzeczenia o jego prawach i wolnościach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, którego podstawę wydania stanowił zakwestionowa- ny w skardze art. 118 § 5 i 6 k.p.c. Wskazan e bowiem przez skarżącego jako ostateczne rozstrzygnięcie – postanowieni e Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2020 r. (sygn. Ts 129/19) – nie zostało wydane na podstawie zakwestionowanego w skardze art. 118 § 5 i 6 k.p.c. 3. W zażaleniu z 2 grudnia 20 20 r. (data nadania) skarżąc y zakwestionował postano- wienie T rybunału z 1 8 listopada 20 20 r. , wn osząc o uchylenie tego postanowienia oraz o na- danie biegu skardze konstytucyjnej . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393 ; dalej: u.o.t.p . TK) , skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (ar t. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2 . Trybunał Konstytucyjny stwierdza , że kwestionowane postanowienie jest prawi- dłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. 3. U stanowiona w art. 79 Konstytucji instytucja kontroli skargi konstytucyjnej została przewidziana , jak przypomina Trybunał, jako forma kontroli konkretnej. W konsekwencji przyjęcia takiego modelu skargi konstytucyjnej przedmiotem zaskarżenia może być tylko taki przepis, który stanowił podstawę ostatec znego orzeczenia sądu lub organu administracji pu- blicznej. W związku z tym istnieje zarówno konstytucyjny, jak i ustawowy wymóg powiąza- nia naruszenia praw podmiotowych skarżącego z ostatecznym rozstrzygnięciem w jego spra- wie. W art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK us tanowiony został obowiązek dołączenia do skargi konstytu- cyjnej wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, który był podstawą ostatecznego orzeczenia przez sąd lub organ administracji publi cznej o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji, i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia nie- zgodności z K onstytucją. W skar dze konstytucyjnej jako ostateczne orzeczenie skarżąc y wskaza ł postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2020 r. (sygn. Ts 129/19) . N ie zostało ono jednak wydane na podstawie zakwestionowanego w skar dze art. 118 § 5 i 6 ustawy z dnia 17 listopa- da 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 4 3, poz. 296; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm.; dalej: k.p.c.) . W związku z tym skarżący został wezwany – zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 lipca 2020 r. – do wskazani a osta- tecznego orzeczenia o jego prawach i wolnościach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, którego podstawę wydania stanowił zakwestionowany w skardze art. 118 § 5 i 6 k.p.c . W od- powiedzi na to zarządzenie skarżący po raz kolejny wskazał jako ostateczne orzeczenie po- stanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 2 marca 2020 r. Za nieuzasadnione należy uznać twierdzenia skarżącego, że skoro wskazał ostateczne orzeczenie w sprawie , w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, to skarga w tym zakresie nie jest objęta brakiem. O tym, czy dane OTK ZU B/202 1 Ts 63/20 poz. 12 1 3 rozstrzygnięcie spełnia wymo g i ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konsty- tucji, nie decyduje tylko to, że skarżący wska że i określ i dane rozstrzygnięci e jako ostateczne, ale to , czy faktycznie spełnia ono wskazane w tym przepisie przesłanki , a przede wszystkim, czy zostało ono wydane na podstawie zakwestionowan ych w skardze przepis ów . Trybunał zwraca także uwagę, że argumenty p odniesione przez skarżącego w zażale- niu w żaden sposób nie podważają zawartych w postanowieniu z 18 listopada 2020 r. u staleń, że art. 118 § 5 i 6 k.p.c. nie był podstawą wydania postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2020 r. M ając powyższe na uwadze Trybunał stwierdza , że skarżący nie wskazał rozstrzy- gnięcia, które spełniałoby wymogi ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Kon- stytucji. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.