Ts 83/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 27 lipca 2023 r. Pozycja 2 2 4 POSTANOWIENIE z dnia 27 kwietnia 2023 r. Sygn. akt Ts 83/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Piotrowicz – przewodniczący Jakub Stelina – sprawozdawca Piotr Pszczółkowski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konsty - tucyjnego z 18 stycznia 202 3 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M . J . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 kwietnia 2022 r. (data nadania) M . J . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionował zgodność: – art. 139 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm. ; dalej: k.p.c. ) z art. 45 ust. 1 Konstytucji; – art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c. z art. 45 ust. 1 Konstytucji; – art. 394 3 k.p.c. z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1, art. 2 Konstytucji ; – art. 767 3a § 3 k.p.c. z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1, art. 2 Konstytucji ; – art. 759 § 1 1 k.p.c. (błędnie powołany w skardze jako art. 795 § 1 1 ) z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 , art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji . 2. Postanowieniem z 18 stycznia 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 30 stycznia 2023 r.) Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pk t 1 i 2 u.o.t.p.TK , odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej . Trybunał stwierdził, że zaskarżone art. 182 § 1 pkt 1, art. 139 1 § 2, art. 394 3 § 2 pkt 2, ani art. 759 § 1 1 k.p.c. nie stanowiły OTK ZU B/2023 Ts 83/22 poz. 2 24 2 podstawy wskazanego w skardze konstytucyjnej ostate cznego orzeczenia . Podkreślił też, że skarżący n ie wykazał naruszenia przez art. 767 3a oraz art. 759 § 1 1 k.p.c. praw wynikających ze wskazanych wzorców ani nie uzasadnił zarzutu niezgodności tych przepisów ze wskaza - nymi wzorcami konstytucyjnymi . 3. W p i śmie z 6 lutego 2023 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na posta - nowienie Trybunału o odmowie nadania skardze dalszego biegu, w którym przedstawił wy - wód dotyczący pojęcia „sprawy” w rozumieniu art. 45 ust. 1 Kon stytucji, a nadto stwierdził m.in. , że: – w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w 61 ust. 4 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; d alej: u.o.t.p.TK), a na etapie wstępnej kontroli skargi Trybunał nie jest uprawniony do weryfikacji zasadności merytorycznej skargi, więc wydanie zaskarżonego postanowienia jest formalnie niedopuszczalne ; – umarzając postępowanie referendarz orzekł o prawa ch strony, ponieważ podjął decyzję o zakończeniu toczącego się postępowania , zaś odwołanie się od tego orzeczenia powoduje powstanie zawisłości sporu przed sądem, czyli powstanie „sprawy” ; – został „pozbawiony możliwości weryfikacji orzeczenia s ądu I instancji (…), a więc (…) prawa do właściwego sądu II instancji” (s. 4 zażalenia) ; – „budując rozważania skargi konstytucyjnej w oparciu o niebudzące wątpliwości poglądy Trybunału wywodził (…) jed nocześnie własne zarzuty i rozważania” (s. 5 zażalenia); – celowo zacytował jedno z fundamentalnych orzeczeń Trybunału , zastępując słowo „asesor” słowem „referendarz”, co stanowiło „przejaw oczywistej kreatywności” oraz „formę ekspresji twórczej, a nie pow ielanie treści innego orzeczenia” ( ibidem ) . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej : u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. W postanowieniu z 18 stycznia 2023 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu na podstawie trze ch przesłanek : kwestionowani a przepisów niestanowiących podstawy wydania orzeczenia ostatecznego , nieuprawdopodo - bnieni a zarzutu niekonstytucyjności pozostałych przepisów w kwestionowanym zakresie oraz brak u uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestionowanych przepisów ze wskazaną kon - stytucyjną wolnością lub prawem skarżącego . W zażaleniu skarżący nie odniósł się do tego, że art. 182 § 1 pkt 1, art. 139 1 , art. 394 3 oraz art. 759 § 1 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.; błędnie powołany w skardze jako art. 795 § 1 1 k.p.c.) nie stanowiły podstawy wydania orzeczenia wskazanego jako ostateczne . 3. Kolejną przyczyną odmowy n a dania skardze dalszego biegu było nieuprawdo - podobnienie zarzutu niekonstytucyjności art. 767 3a i art. 795 § 1 1 k.p.c. w kwestionowanym zakresie . W złożonym środku odwoławczym skarżący stwierdził, że nie neguje rozwiązań ustawowych powierzających część spraw urzędnikom sądowym . Podniósł jednocześnie, że OTK ZU B/2023 Ts 83/22 poz. 2 24 3 przy takim ukształtowaniu procedury został on jednak pozbawiony prawa do sądu II instancji . W tym miejscu przypomnieć należy, że w zask arżonym postanowieniu Trybunał wskazał, że skoro sąd rozpoznał środek odwoławczy wniesiony od orzeczenia urzędnika sądowego, jakim jest referendarz, to doszło do merytorycznego rozpoznania sprawy przez ten sąd i rozstrzy - gnięcia o prawach, które wcześniej były przedmiotem rozstrzygnięcia konkretnego urzędnika. W złożonym zażaleniu skarżący nie odniósł się do podniesionego argumentu , zaprezentował natomiast obszerną definicję „sprawy” , mimo że Trybunał nie stwierdził, że wskazane w skardze postępowanie nie j est „sprawą” w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji. 4. Odnośnie brak u uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestionowanych przepisów ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego , powołując się na treść art. 127 § 1 k.p.c. skarżący stwierdził, że „pismo procesowe ma być zwięzłe” (s. 5 zażalenia). Trybu - nał przypomi na, że postępowanie przed Trybunałem statuują przepisy u.o.t.p.TK, a dopiero w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie odpowiednio stosuje się przepisy k.p.c. Zatem uzasadnienie skargi konstytucyjnej musi w pierwszej kolejności spełniać podstawow e prze - słan ki przewidzian e w art. 53 ust. 1 pkt. 3 u.o.t.p.TK , podczas gdy u zasadnienie niniejszej skargi składało się głównie ze skopiowanej treści uzasadnienia wyroku Trybunału oraz bardzo ogólnych rozważań skarżącego , w żaden sposób nie spełniających wskazanych prze - słanek. Zarzut niekonstytucyjności nie został odniesiony do treści zakwestionowanych w skardze przepisów, a ponadto nie przedstawiono argumentów lub dowodów na poparcie s formułowanych zarzutów. 5. Konkludując Trybunał stwie rdza, że wniesione zażalenie nie podważyło podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podkreślić należy, że podstaw ą odmowy nie było też uznani e badanej skargi jako oczywiście bezzasadnej w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK, le cz ocena, że nie spełnia ona wymagań określonych w ustawie (art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK). Z tego względu zaprezentowane w zażaleniu definicje „oczywistej bezzasadności skargi” nie podważają prawidłowo poczynionych przez Trybunał ustaleń. Mając na uwad ze fakt, że skarżący nie przedstawił argumentów podważających ustalenia i przesłanki wydania postanowienia o odmowie nadania skardze dalszego biegu , a dodatkowo nie ustosunkował się do jednej z nich , Trybunał postanowił jak w sentencji.