Ts 9/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 lutego 2021 r. Pozycja 3 POSTANOWIENIE z dnia 2 grudnia 2020 r. Sygn. akt Ts 9/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodniczący Leon Kieres – sprawozdawca Krystyna Pawłowicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 6 lutego 20 20 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej sp. z o.o ., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENI E 1 . W skardze konstytucyjnej wniesione j do Trybunału Konstytucyjnego 10 stycznia 2019 r. (data nadania) , sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzucił a niezgodność: a) art. 406 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypo- spolitej Polskiej w zakresie, w jakim „w postępowaniu przed Sądem II Instancji, gdy o wzno - wieniu postępowania orzeka po raz pierwszy Sąd II Instancji, nie stosuje się na jego podsta- wie przepisu art. 394 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego” , b) art. 394 § 1 k.p.c. z art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim „w postępo- waniu przed Sądem II instancji, gdy o wznowieniu orzeka po raz pierwszy Sąd II instancji, nie stosuje się przepisu art. 394 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego do orzeczeń Sądu II Instancji w zw. z art. 406 Kodeksu postępowania cywilnego”. 2. Postanowieniem z 6 lutego 20 20 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skar- dze konstytucyjnej dalszego biegu , stwierdzając, że skarga została wniesiona po upływie ter- minu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Tryb unałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK). OTK ZU B/202 1 Ts 9/19 poz. 3 2 3. W zażaleniu z 18 lutego 20 20 r. (data nadania) na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Trybunałowi błędne uznanie, że skarga konstytucyjna została wniesion a po upływie przepisanego termin u . Wskazała, że Trybunał wadliwie ustalił datę wystąpienia o ust anowie- nie pełnomocnika z urzędu. Nastąpiło to – jej zdaniem – 27 lipca 2018 r. (w zażaleniu omył- kowo wskazano datę 27 lipca 2019 r.). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybi e po- stępowania przed Try bunałem Konstytucyjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon- stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech s ędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje , że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa- nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża- leniu nie zasługują na uwzględnienie. 3. Skarżąca , zarzucając Trybunałowi błąd w ustaleniach faktycznych , wskazuje, że o u stanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej wystąpiła 27 lipca 2018 r. Tym samym – w jej ocenie – skarga została wniesiona przed upływem terminu , o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK. Trybunał , odnosząc się do powyższego zarzutu , stwierdza, że skarżąca nie przed - stawiła w zażaleniu żadnego dowodu, który potwierdzałby t ę okoliczność. D o skargi konstytucyjnej – jak zwraca uwagę Trybunał – dołączono datowany na 27 lipca 2018 r. odpis wniosku skarżą cej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W aktach niniejszej sprawy znajduje się natomiast także kopia koperty – wraz z numerem przesyłki – w której skarżąca przesłała przedmiot owy wniosek. Wynika z niego, że skarżąca nadała wniosek o ustanowieni e pełnomocnika z urzędu 31 lipca 2018 r. Niezależnie od powyższego, Trybunał w niniejszym składzie, działając ex officio , na podstawie informacji uzyskanych z Sądu Rejonowego w T . , ustalił, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu został rzeczywiście nadany w polskiej placówce pocztowej 31 lipca 2018 r. N ie przedstawiając żadnego dowodu na poparcie swojego zarzutu, skarżąca nie zdołała podważyć powyższego ustalenia Trybunału . Z arzut ten tym samym należy uznać za bezzasadny. Oznacza to, że Trybunał słusznie uznał, że skarga została wniesiona po upływie terminu wskazanego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji .