Ts 102/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 września 2020 r. Pozycja 26 3 POSTANOWIENIE z dnia 18 czerwca 2020 r . Sygn. akt Ts 102/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A. S. w sprawie zgodności: art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwa- terowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. N r 86, poz. 443; w brzmieniu: Dz. U. z 2018 r. poz. 2356, ze zm. ) w zakresie, „w jakim ograniczają krąg podmiotów uprawnionych do odp rawy mieszkaniowej do żoł- nierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej po wejściu w życie przepi- sów zmieniających ww. ustawę, wprowadzających prawo do świadczenia w po- staci odprawy mieszkaniowej, tj. zwolnionych z zawodowej służby wojskow ej 1 lipca 2004 r. lub później” z art. 67 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg . UZASADNIENI E W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 czerwca 201 9 r. (data nadania) , A. S. (dalej: skarżący ) wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle nastę- pującego stanu faktycznego. Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową od 31 lipca 1980 r. do 29 stycznia 1993 r. W związku ze złym stanem zdrowia , w maju 2005 r . wys tąpił z wnioskiem o przyznanie renty inwalidzkiej. Decyzją z 25 lutego 2016 r. organ rentowy , wykonując praw omocny wyrok Są- du Okręgowego Są du Ubez pieczeń Społecznych w K. X Wydział Ubezpieczeń Społecznych z 5 stycznia 2016 r., przyznał skarżącemu pr awo do renty inwalidzkiej z datą wsteczną od 1 września 2010 r. Skarżący wystąpił 7 marca 2016 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agen cji Mienia Wojskowego w K. (dalej: Dyrektor AMW ) z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Decyzją z 5 maja 2016 r. Dyrekto r odmówił skarżącemu odprawy mieszka- niowej, argumentując, że przepisy obowiązujące w d niu zakończenia przez skarżącego zawo- dowej służby wojskowej, tj. 29 stycznia 1993 r., nie przewidywały wypłaty odprawy miesz- kaniowej. Od tej decyzji skarżący wniósł odwoł anie do Prezesa Agen cji Mienia Wojskowego w K. (dale j: Prezes AMW ) , który decyzją z 22 czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję or- OTK ZU B/2020 Ts 102/19 poz. 26 3 2 ganu I instancji, wskazując, że zarówno w d niu złożenia wnio sku, jak i w trakcie rozstrzyga- nia , skarżący nie był już żołnierzem zawodowym. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. ( dalej: WSA), który wyrokiem z 27 stycznia 2017 r. (sygn. akt […] ) oddalił skargę. Naczelny Są d Administracyjny wyro- kiem z 13 lutego 2019 r. ( sygn. akt […] ) oddalił skargę kasa cyjną, stwierdzając, że „ w dacie zakończenia przez skarżącego służby wojskowej przepisy prawa nie przewidywały możliwo- ści przyznania żołnierzowi przechodzącemu do rezerwy odprawy mieszkaniow ej, a sama in- stytucja odprawy mieszkan iowej pojawiła się w systemie prawnym 1 lipca 2004 r., zaś uprawnienie do tej odprawy nabywają żołnierze zwalniani z zawodowej służby wojskowej poczynając od 1 lipca 2004 r. ” Zarządzeniem z 30 stycznia 2020 r. (doręczonym pełnomocnikow i skarżącego 7 lute- g o 2020 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego w ezwał skarżącego do usunięcia b r aków for- maln ych skargi przez : doręczenie poświadczonych za zgodność z oryginałem wraz z czterema kopiami obu decyzji Agen cji Mienia Wojskowego w K. ( tj. decyzji Dyrektora AMW z 5 maja 2016 r. i decyzji Prezesa AMW z 22 czerwca 2016 r.), a także wyroku WSA z 27 stycznia 2017 r. oraz udokumentowani e daty doręczenia ostatecznego orzeczenia. W piśmie procesowym wniesiony m do Trybunału Konstytucyjnego 14 lutego 2020 r. (data nadania) sk arżący usunął braki formalne. Skarżący wskazuje na naruszenie zasady równego traktowania obywateli – znajdują- cych się w tej same j sytuacji faktycznej i prawnej – w zakresie prawa do zabezpieczenia spo- łecznego w razie niezdolności do pracy ze wz ględu na inw alidztwo oraz zasady sprawiedli- wości spo łecznej. Jako sposób naruszenia wskazuje „nieprzyznanie mu przez kwestionowane przepisy prawa do świadczenia w postaci odprawy mieszkaniowej, podczas gdy podmioty podobne (znajdujące się w relewantnie tożsamej i zbliżonej sytuacji faktycznej) uprawnione są do tejże odprawy”. Zdaniem skarżącego, „ustawodawca wiąże odprawę mieszkaniową ściślej z faktem uzyskania statusu emeryta lub rencisty wojskowego – bo bez jego uzyskania samo zwolnienie ze służby wojskowej nie pociąga za sobą nabycia prawa do odprawy mies zkaniowej – to wła- śnie ten element złożonego, wielozdarzeniowego stanu faktycznego winien być prawnie rele- wantny z punktu widzenia określenia kręgu podmiotów uprawnionych do odprawy mieszka- niowej” . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 li stopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz . U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono w yeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona wymagania przewidziane w ustawie oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK. 2. W ocenie Trybunału skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do merytorycznej oceny. 2.1. Skargę sporządził adwokat , który przedłożył stosowne pełnomocnictwo szc zególne. OTK ZU B/2020 Ts 102/19 poz. 26 3 3 2.2. P rzysługująca skarżącemu droga prawna została wyczerpana , ponieważ od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2019 r. (sygn. akt […] ), oddalają c ego skargę kasacyjną , nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia. 2.3 . Skarżą cy dochował trzymiesięcznego termin u do wniesienia skargi zastrzeżonego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK, gdyż p owyższe orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi 27 ma rca 2019 r., a skarga została złożona w Trybunale 27 czerwca 2019 r. (data nada nia). 2.4. P rawidłowo został określony przedmiot kontroli, tj. art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospoli- tej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 443; w brzmieniu: Dz. U. z 201 8 r. poz. 2356, ze zm.). Przepi s te n był podstawą prawną rozstrzygnięć, w któryc h orzeczono o prawach skarżącego . 2.5. Zakwestionowan emu w skardze przepis owi skarżący zarzucił naruszenie prawa do równego traktowania obywateli – znajdujących się w tej samej s ytuacji faktycznej i praw- nej – w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze wz ględu na inwalidztwo oraz zasady sprawiedliwości społecznej (art. 67 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji). 2 .6. Skarżący wskazał , w jaki sposób – je go zdaniem – zakwestionowany w skardze przepis narusz a powyższe praw a . Stwierdził , że zaskarżony przepis nie przyznaje mu – żoł - nierzowi zawodowemu zwolnionemu ze służby przed 1 lipca 2004 r. – prawa do świadczenia w postaci odpraw y mieszkaniowej, podczas gdy nabył on w 2016 r. prawo do renty inwalidzkiej z mocą wsteczną od 2010 r. Skarżący wskazuje na podmioty podobne (znaj - dujące się w relewantnie tożsamej i zbliżonej sytuacji faktycznej) , które uprawnione są do tejże odprawy. Zdan iem skarżącego jest on w zakresie relewantnym w sytuacji tożsamej, jak żołnierz zawodowy służby wojskowej, który zostałby z niej zwolnion y rozkazem w 2009 r. i uzyskałby decyzję o nabyciu prawa do renty inwalidzkiej w 2010 r., a któremu już przysługuje odp rawa mieszkaniowa. 3. W związku z powyższym i zważywszy na to, że sformułowane przez ska rżącego za- rzuty nie są oczywiście bezzasadne, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 u st. 2 u.o.t.p. TK – postanowił nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.