Ts 98/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 19 czerwca 2020 r. Pozycja 192 POSTANOWIENIE z dnia 11 lutego 20 20 r. Sygn. akt Ts 98/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Agencji sp. z o.o. w sprawie zgodn ości: 1) art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemy- słowej ( Dz. U. z 2017 r. poz. 776, ze zm. ) w częśc i, w której „legalna definicja ogólna znaku towarowego wskazuje na przesłankę odróżni a nia przez znak to- warowy towarów jednego p rzedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębior- stwa (tzw. zdolność odróżniająca znaku towarowego)” z art. 7, art. 20, art. 21 ust . 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ; 2) art. 130 ustawy wymienionej w pkt 1 w części obejmującej zwrot „ jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten na- brał, w następstwie jego używan ia, charakteru odróżniającego ” z art. 7, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji ; 3) art. 130 u stawy wymienionej w pkt 1 w części, w której „w wyniku przepro- wadzonych nowelizacji z jego treści usunięto sformułowanie »w szcze gólno- ści«” z art. 21, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2, art. 176 Konstytucji ; 4 ) art. 120 ust. 1 w związku z art. 120 ust. 2 w związku z art. 129 1 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 130 w związku z art. 138 ust. 1 w związku z art. 156 ustawy wymienionej w pkt 1 w zakresie, w jakim „ze wskazanych przepisów […] wy- nika definicja znaku towarowego charakteryzującego się wtórną zdolnością od- różniającą, zastosowana w szczeg ólności w postępowaniu będącym podstawą niniejszej skargi konstytucyjnej” z art. 7, art. 20, art. 21, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji ; 5) art. 130 w związku z art. 252 ustawy wymienionej w pkt 1 oraz w związk u z ar t. 75 ustawy z dnia 14 cze rwca 1960 r. – Kodeks postępowania administra- cyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) w części, w której „art. 252 p.w.p. ustanawia generalne odesłanie do przepisów k.p.a. w kwestii postępowania przed UPRP, a co za tym i dzie p.w.p. nie zawiera wystarcz ających uregulowań dotyczących postępowania dowodowego w sprawach dotyczących znaków to- warowych, które uwzględniałyby szczególny charakter tego postępowania” z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji ; 6) art. 130 w związku z art. 120 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 1914, ze zm.) w związku z art. 24 ustaw y z dnia 23 kwietnia 1964 r. OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 2 – Kodeks c ywilny (Dz. U. z 201 9 r. poz. 1145, ze zm.) w części dotyczącej „ przesłanek przyznania prawa ochronnego na słowny znak towarowy będący jednocześnie tytułem prasowym, mając na względzie szczególne obowiązki organów państwowych ustanowione na gruncie art. 2 Prawa prasowego, tj. : obowiązk u organów państwowych działania zgod nego z Konstytucją RP poprzez stwarzanie prasie warunków niezbędnych do wykonywania jej funkcji i zadań oraz ze względu na fakt, że tytuł prasowy jest traktowany przez orzecz- nictwo jako dob ro osobiste” z art. 7, art. 14, art. 20, art. 32 ust. 1 Konstytucji ; 7) art. 130 w związku z art. 2 ustawy wymienionej w pkt 1 oraz art. 3, art. 10 i art. 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkuren- cji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1010, z e zm.) w zakresie, w jakim „niedookreślona treść art. 130 p.w.p. wpływa na orzecznictwo, w ten sposób, iż zastosowanie tego przepisu przez organy administracyjne oraz Sądy Administracyjne w trak- cie jednego postępowania oraz w odniesieniu do postępowań podo bnych pozo- staje ze s obą we wzajemnej sprzec zności, w wyniku czego podmioty , chcąc chronić przysługujące im prawa wynikające z potrzeby ochrony znaku towa- rowego, muszą odwoływać się nie do przepisów p.w.p. , które nie spełniają swojej funkcji, ale do przepis ów u.z.n.k., a w sz czególności do: art. 3 u.z.n.k. […] , art. 10 u.z.n.k. […] , w konsekwencji także do art. 18 u.z.n.k., który za- wiera możliwe roszczenia przedsiębiorcy poszkodowanego czynem nieuczci- wej ko nkurencji” z art. 7, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji; 8) art. 156 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) w zakre sie, w jakim „art. 156 p.w.p. odnosi się do wszelkic h oznaczeń, a nie tylk o oznaczeń używan ych w funkcji znaku towa- rowego” z art. 7, art. 21, art. 64 ust. 3 Konstytucji ; 9 ) art. 156 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1 w zakresie, w jakim „przepis ten dopuszcza na używanie oznaczeń wskazywanych w art. 156 ust. 1 w dowol- nym zakresie, podczas gdy, zwłaszcza w przypadku znaków, które nabyły wtórną zdolność odróżniającą, używanie takich oznaczeń w funkcji znaku to- warowego winno być zakazane, a ponadto dowolne interp retowanie przesłanki zgodności z uczciwymi praktykam i w przemyśle i handlu, w szczególności uznanie, że jakiekolwiek używanie spornego znaku w obrocie przez konkuren- tów, de facto uniemożliwia rejestrację znaku towarowego , czy nabycie wtórnej zdolności odró żniającej” z art. 7, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 3 2 ust. 1, art. 64 ust. 1 , 2 i 3 Konstytucji ; 10) art. 244 pkt 1 w związku z art. 259 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 w związku z art. 15 w związku z 127 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) oraz art. 262 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z § 15 zarządzeni a nr 7 Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospo- litej Polskiej z dnia 30 września 2016 r. w sprawie szczegółowej organizacji wewnętrznej Urzędu Patentowe go Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urz. UPRP poz. 8 , ze zm. ) i odpowiadające mu analogiczne wcześniejsze regulacje wyda- ne na podstawie art. 262 ustawy wymienionej w pkt 1 w zakresie, w jakim „art. 244 pkt 1 p.w.p. odsyła do przepisów k.p.a. w ten sposób, że od decyzji UPRP w I instancji stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu k.p.a., a nie odwołanie od takiej decyzji […]” z art. 78, art. 20, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 , 2 i 3 Konstytucji ; OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 3 11) art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 2 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) w części , w ja- kiej „ ustanawia fakultatywność działania Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. Naczelny Sąd Administracyjne może – ale nie ma takiego obowiązku – przed stawić zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości zawarte w skar dze kasacyjnej do rozstrzygnięc ia składowi siedmiu sędziów Nacz elnego Sądu Administracyjnego, także w przypadku, jeżeli takie zagadnienie występu- je nie w takiej samej, ale tej same j rozpatrywanej sprawie” z art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: 1) nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej w zakresie badania zgodności: a) art. 130 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysło- wej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776, ze z m.) w części obejmującej zwrot „jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego” z art. 7, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucj i Rzeczypospolitej Polskiej , b ) art. 120 ust. 1 w związku z art. 120 ust. 2 w związku z ar t. 129 1 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 130 w związku z art. 138 ust. 1 w związku z art. 156 ustawy wymienionej w pkt 1 a w zakresie, w jakim „ze wskazanych przepi- sów [ …] wynika definicja znaku towarowego charakteryzującego się wtórną zdolnością odróżniając ą, zastosowana w szczególności w postępo- waniu będącym podstawą niniejszej skargi konstytucyjnej” z art. 7, art. 20, art. 21, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 , 2 i 3 Kons tytucji , c) art. 130 w związku z art. 252 ustawy wymienionej w pkt 1 a oraz w związ- ku z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania ad- ministracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) w części, w której „ art. 252 p.w.p. ustanawia genera lne odesła nie do przepisów k.p.a. w kwe- stii postępowania przed UPRP, a co za tym idzie p.w.p. nie zawiera wy- starczających uregulowań dotyczących postępowania dowodowego w spra - wach dotyczących znaków towarowych, które uwzględniałyby szczególny charakter teg o postępow ania” z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji, d) art. 130 w związku z art. 120 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1 a w związku z art. 2 ustaw y z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. p oz. 1914, ze zm.) w związku z art. 24 ustaw y z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.) w części, dotyczącej „przesłanek przyznania prawa ochronnego na słowny znak towarowy będący jednocześnie tytułem prasowym, mając n a wz glę- dzie szczególne obowiązki organów państwowych ustanowione na gruncie art. 2 Prawa prasowego, tj.: obowiązku organów państwowych działania zgodn ego z Konstytucją RP popr zez stwarzanie prasie warunków nie- zbędnych do wykonywania jej funkcji i zadań ora z ze względu na fakt, że tytuł prasowy jest traktowany przez orzecznictwo jako dobro osobiste” z art. 7, art. 14, art. 20, art. 32 ust. 1 Konstytucji, e) art. 130 w związku z art. 2 ustawy wymienionej w pkt 1 a oraz art. 3, art. 10 i art. 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1010, ze zm.) w zakresie, w jakim „nie- OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 4 dookreślona treść art. 130 [ustawy wymienionej w pkt 1 a ] wpływa na orzecznictwo, w ten sposób, iż zastosowanie tego przepisu przez organy adm inistracyjne oraz Sądy Administracyjne w trakcie jednego postępo- wania oraz w odniesieniu do postępowań podobnych pozostaje ze sobą we wzajemnej sprzeczności, w wyniku czego podmioty, chcąc chronić przy- sługujące im prawa wynikające z potrzeby ochrony znaku towarowego, muszą odwoływać się nie do przepisów [ustawy wymienionej w pkt 1 a ], które nie spełniają swojej funkcji, ale do przepisów u.z.n.k., a w szczegól- ności do: art. 3 u.z.n.k. […], art. 10 u.z.n.k. […], w konsekwencji także do art. 18 u.z.n.k., który zawiera możliwe roszczenia przedsiębiorcy poszko- dowanego czynem nieuczciwej konkurencji” z art. 7, art. 32 ust. 1, art. 64 ust 2 i 3 Konstytucji, f) art. 156 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z art. 7 usta- wy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) w zakresie, w jakim „art. 156 p.w.p. odno si się do wszelkich oznaczeń, a nie tylko oznaczeń używanych w funk- cji znaku towarowego” z art. 7, art. 21, art. 64 ust. 3 Konstytucji , g) art. 244 pkt 1 w związku z art. 259 ustawy wymienionej w pkt 1 a w związku z art. 5 § 2 pkt 4 w związku z art. 15 w związku z 127 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyj- nego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) oraz art. 262 us tawy wymienionej w pkt 1 a w związku z § 15 zarządzenia nr 7 Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 września 2016 r. w sprawie szczegóło- wej organizacji wewnętrznej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Pol- skiej (Dz. Urz. UPRP poz. 8, z e zm. ) i odpowiadające mu analogiczne wcze- śniejsze reg ulacje wydane na podstawie art. 262 ustawy wymienionej w pkt 1 a w zakresie, w jakim, „art. 244 pkt 1 p.w.p. odsyła do przepisów k.p.a. w ten sposób, że od decyzji UPRP w I instancji stronie służy wniose k o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu k.p.a., a nie odwołanie od takiej decyzji […]” z art. 78, art. 20, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 , 2 i 3 Kon- stytucji , h) art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administr acyjnymi (Dz. U z 2018 r. poz. 1 302, ze zm.) w czę- ści, w jakiej „ustanawia fakultatywność działania Naczelnego Sądu Admi- nistracyjnego, tj. Naczelny Sąd Administracyjne może – ale nie ma takiego obowiązku – przedstawić zagadnienie prawne budzące poważne wą tpliwo- ści zawarte w skardze kasa cyjnej do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sę- dziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, także w przypadku, jeżeli ta- kie zagadnienie występuje nie w takiej samej, ale tej samej rozpatrywanej sprawie” z art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji , 2) odmówić nadania dalszeg o biegu skardze konstytucyjnej w pozostałym zakresie. UZASADNIENI E 1. W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 4 czerwca 2019 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej Agencja sp. z o.o. (dalej: skarżąc a ) wystąpił a z żądaniem na tle następujące go stanu faktycznego. Decyzją z 25 marca 2008 r. ( [ … ] ) Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UPRP) odmówił udziel enia prawa ochronnego na znak towaro wy słowny „100 pano - ramicznych” zgłoszony przez skarżąc ą 5 marca 2003 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 5 przez ten organ decyzją z 29 grudnia 2009 r. ( znak: [ … ] ). W uzasadnieniu przedmiotowych decyzji wskazano, że zgłoszone oznaczenie jest pozba wione dostatec znych znamion odróżniających . Skarżąc a na decyzję z 29 grudnia 2009 r. wni osła skargę do Wojewódzkiego Sąd u Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) . Wyrokiem z 26 kwietnia 2010 r. (sygn. akt [ … ] ) WSA , podzielając argumentację U PRP, oddalił skargę. Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) . NSA wyrokiem z 8 listopada 2011 r. (sygn. akt [ … ] ) uchylił zaskarżony wyrok i prze - kaza ł sprawę do ponownego rozpoz nania WSA . W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia wyjaśniono m.in. , że ani UPRP ani WSA nie wyjaśniły motywów oceny okoliczności faktycznych na gruncie art. 130 u staw y z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej ( Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz . 1117 , ze zm. ; dalej: p.w.p. ) . WSA, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 6 lutego 2012 r. (sygn. akt [ … ] ) uchylił obie decyzje URPR. Decyzją z 31 października 2013 r. (znak: [ … ] ) UPRP ponownie odmówił udzielenia praw a ochronnego na znak towarowy słowny „100 panoramicznych” zgłoszony przez skarżącą 5 marca 2003 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją UPRP z 17 listopada 2014 r. (znak: [ … ] ). W uzasadnieniu swojego stanowiska UPRP podniósł, że sp orne ozna - czenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. Na p owyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do WSA. Wyrokiem z 27 sierpnia 2015 r . (sygn. akt [ … ] ) WSA uch ylił obie decyzje UPRP . Zdaniem WSA, UPRP nie rozważył wszystkich okoliczności związanych z używaniem danego oznaczenia w obrocie i w konsekwencji w sposób niepełny ocenił wtórną zdolność od różniającą spornego znaku towarowego. Od powyższego orzeczenia UPR P wniósł skargę kasacyjną do NSA. NSA wyrokiem z 1 2 października 2017 r. (sygn. akt [ … ] ) uchylił zaskarżone orzecze - nie i przekazał sprawę do ponowne go rozpoznania. Zdaniem tego S ądu, WSA błędnie przedstawił stan sprawy i wadliwie odczytał zakwest ionowaną decyzj ę . Z daniem NSA, sąd pierwszej instancji niesłusznie uznał ponadto , że UPRP nie zastosował się do oceny prawnej zawartej w orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w rozpatrywanej sprawie. WSA, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 27 lutego 2018 r. (sygn. akt [ … ] ) oddalił skargę skarżącej. W uzasadnieniu swojego o rzeczenia WSA wskazał, że UPRP zasadnie uznał, że skarżąc a nie wykazał a , ab y oznaczenie „100 panoramicznych” nabyło tzw. wtórną zdolność odróżniającą w rozumi eniu art. 130 p.w.p., a zatem brak było podstaw do udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Od powyższego skarżąca wniosła skargę kasacyjną do NSA. Wyrokie m z 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt [ … ] ) NSA oddalił skargę kasacyjną od z akwestionowanego orzeczenia. 2. W ocenie skarżącej „grani ce art. 130 p.w.p. są na tyle szerokie, że dopuszczają naruszenia wykazane w niniejszej skardze konstytucyjnej”. Podkreśla ona, że – z punktu wi - dze nia Konstytucji – „ niedopuszczalne [ jest ] , żeby prze pis pozostawał na tyle niedookreślony, że w wyniku jego stosowani a – nawet zgodnie z jego treścią – organy i [s]ądy nie miały klarownie wyznaczonych podstaw postępowania, a także co w wynika z powyższego, [s] ądy nie miały jasno wyznaczonej podstaw y kontrol i decyzji UPRP […]” . Niezależnie od powyższego , z daniem skarżące j , niekonstytucyjność zakwe - stionowan ych przepisów wynika m.in. z konieczności obowiązywania różnych „porządków prawny ch ”, tj. ochrony prawa własności przemysłowej oraz zasad zwalczania nieuc zciwej konkurencji ; brak u szczegółowego uregulowania postępowania dowodowego przepro - OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 6 wadzanego przez UPRP , jak również z niezrozumienia przez ustawodawcę „istotności ochrony tytułów p rasow ych na rynku wydawniczym ” . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następu je. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organiza cji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejaw nym, pod- czas którego Trybunał bada, czy od powiada ona określonym przez prawo wymogom. 2. Trybunał – poza przepisami, o których mowa w punkcie 3 tej części niniejszego uzasadnienia – stwierdza, że skarga konstytucyjna spełnia przesłanki warunkujące przekaz a- nie jej do rozpoznania merytorycznego, gdyż: 1) została sporządzona w imieniu skarżącej przez adwokata (art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK); 2) skarżąca: a) wyczerpała przysługującą jej dro gę prawną (art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK), albowiem wyrok Naczelnego Sądu Ad ministracyjnego z 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt [ … ] ) jest prawo - mocny i nie przysługują od niego żadne zwykłe środki zaskarżenia, b) dochowała terminu wniesienia skargi konstytucyjnej (art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK), c) prawidłowo określiła przed miot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK) wskazując, które konstytucyjne prawa i wolności i w jaki sposób – jej zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK) oraz przedstawiła w tym zakresie stosowne uzasadnienie (art. 53 ust. 1 pk t 3 u.o.t.p. TK). W ocenie Trybunału analizowana skarga konstytucyjna nie jest obarczona nieusuwal- nymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, zaś sform ułowa- ne w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 u st. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. 3 . Trybunał stwierdza, że : art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776, ze zm.; dalej: p.w.p . ) w części, w której „legalna definicja ogólna znaku towarowego wskazuje na przesłankę odróżniania przez znak towarowy towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego p rzedsiębiorstwa (tzw. zdolność odróżniająca znaku towarowego)”, art. 130 w części, w której „w wyniku przeprowadzonych nowelizacji z jego treści usunięto sform ułowanie »w szczególności«” oraz art. 156 ust. 2 p.w.p. w zakresie, w jakim „art. 156 p.w.p. odno si się do wszelkich oznaczeń, a nie tylko oznaczeń używanych w funkcji znaku towarowego” nie były podstawą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA ) z 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt [ … ] ; dalej: ostateczne rozstrzygni ę cie). Odnosząc si ę do art. 120 ust. 1 p.w.p., Trybunał zauważa, że organy oraz sądy orzeka- jące w sprawie skarżącej nie negowały bezwzględnej zdolności odróżniającej spornego oz na- czenia (art. 120 ust. 1 p.w.p) , a jedynie względne przesłanki z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zwróci ł na to również uwagę NSA, który stwierdził, że przepis ten nie mógł być naruszony przez sąd pierwszej instancji , ponieważ oznaczenie „ 100 panoramicznyc h ” nie było ani anali- zowane , ani kwestionowane w świetle przesłanek z tego przepisu. Odnośnie do drugiego z przepisów, Trybunał zwraca uwagę, że usuni ę cie z art. 130 p.w.p. zwrotu „w szczególności” nastąpiło w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zmiani e ustawy – Prawo własności p rzemysłowej (Dz. U. poz. 1615). Zmiana t a weszła w życie 15 kwietnia 2016 r. Tymczasem decyzja, której d otyczyło ostateczne rozstrzygnię cie została wydana 17 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz NSA , do- konując kontroli tej decy zji , badały jej zgodność z art. 130 p.w.p. w brzmieniu, jaki obowią- zywał w dniu jej wydania, a nie w momencie kiedy same wydawały orzeczenia. Zauważył to OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 7 sam NSA stwierdzając, że „[p]rzepis art. 130 p.w.p. zarówno w brzmieniu przed nowelizacją z 11 wrześ nia 2015 r., jak i po nowelizacji nie przewidywał nabycia charakteru odróżniające- go w następstwie jego używania po dacie zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patento- wym. Absolutnie nie wynika, że Sąd I instancji dokonał wykład ni przepisu art. 130 p.w.p. wg brzmienia po dacie wydania zaskarżonej decyzji”. W odniesieniu do art. 156 ust. 2 p.w.p. Trybunał stwierdza , że przepis ten dotyczy ograniczenia prawa ochronnego na znak towarowy. Skarżące j odmówiono natomiast udziele- ni a t akiego prawa, co oznacza, że kwestia ta nie mogła być brana pod uwagę przez organy orzekające w sprawie skarżąc ej . W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – należało po- stanowić jak w punkcie 2 sentencji . Mając powyższe n a uwadze Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENI E Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażale- nia na pkt 2 postanowienia w terminie 7 d nia od daty jego doręczenia.